Serwis internetowy inzynierbudownictwa.pl wykorzystuje pliki cookies. Korzystanie z serwisu oznacza zgodę na ich zapis lub odczyt zgodnie z ustawieniami przeglądarki.     Zamknij
Dodatki specjalne / Klimatyzacja i wentylacja
Drukuj

Higiena instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych

2016-10-06

Wymagania prawne, zalecane częstotliwości oraz metodykontroli instalacji i dopuszczane ilości zanieczyszczeń,sposoby czyszczenia przewodów wentylacyjnych.


Wewnątrz instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych pojawiają się i osadzają zanieczyszczenia stałe, biologiczne, mikrobiologiczne oraz cząstki tłuszczu. Część z nich jest porywana przez przepływające powietrze wentylacyjne i stanowi tzw. wtórne zanieczyszczenie powietrza, część pozostaje na wewnętrznych powierzchniach przewodów wentylacyjnych i powierzchniach urządzeń wentylacyjnych. Stan higieniczny instalacji, a tym samym transportowanego powietrza, wpływać będzie na zdrowie ludzi przebywających w wentylowanych i klimatyzowanych pomieszczeniach, bezpieczeństwo budynku i użytkowników wynikające z zagrożenia pożarowego oraz na prawidłową pracę urządzeń uzdatniających powietrze i ograniczenie zużycia energii elektrycznej przez instalacje. Tylko instalacje wolne od osadów składających się z zanieczyszczeń stałych, cząstek tłuszczu i drobnoustrojów w pełni będą spełniać swoje zadania. Regularne kontrole stanu instalacji, ich skuteczne czyszczenie w przypadku przekroczenia dopuszczalnego zanieczyszczenia to sposoby na poradzenie sobie z tym problemem.


Wymagania i zalecenia

Wymagania prawne i zalecenia dotyczące metod oraz środków prowadzących do zapewnienia czystości instalacji wentylacji i klimatyzacji zapisane zostały w kilku rozporządzeniach i normach polskich: [4], [5], [7], [8], [9], [10], [12] i [13].

W [4] znajduje się wymaganie dotyczące wyposażania przewodów wentylacyjnych w otwory rewizyjne umożliwiające kontrole i czyszczenie ich wnętrza oraz urządzeń i elementów wentylacyjnych zamontowanych w instalacji. W analogiczny sposób musi być zapewniony dostęp do wnętrza central wentylacyjnych i klimatyzacyjnych (szczególnie jest to ważne w przypadku central i szaf w wykonaniu higienicznym [7]), jak również do klimakonwektorów, klimatyzatorów, aparatów grzewczo- i chłodząco-wentylacyjnych [4]. Wymiary i lokalizację otworów rewizyjnych należy przyjmować zgodnie z zapisami w normie [5]. Należy zwrócić uwagę, że omówione także w Warunkach technicznych wykonania i odbioru instalacji wentylacyjnych [14] wymiary i lokalizacja otworów rewizyjnych, z powołaniem się na normę PN-EN 12097, są inne niż w jej ostatniej nowelizacji.

Nadal jednak brakuje w rozporządzeniach zapisanego obowiązku regularnej kontroli czystości wszystkich rodzajów instalacji. Jedynie w przypadku obiektów służby zdrowia i zakładów lecznictwa uzdrowiskowego, odpowiednio w [13] oraz [12], są zapisane takie wymagania. W obiektach służby zdrowia instalacje i urządzenia wentylacji mechanicznej i klimatyzacji muszą podlegać okresowemu przeglądowi, czyszczeniu lub dezynfekcji, lub wymianie elementów instalacji zgodnie z zaleceniami producenta, nie rzadziej niż co 12 miesięcy. W zakładach uzdrowiskowych powinny podlegać okresowemu przeglądowi, czyszczeniu lub wymianie elementów instalacji zgodnie z zaleceniami producenta. Dla tego rodzaju budynków nie podano konkretnych częstotliwości przeprowadzanych czynności. Jest to zatem zapis inny niż aktualny dla służby zdrowia, ale identyczny jak wycofany w 2012 r.

W obiektach, takich jak zakłady zbiorowego żywienia i usług gastronomicznych, należy usuwać zanieczyszczenia z wyciągowych przewodów wentylacyjnych co najmniej raz w roku, jeżeli większa częstotliwość nie wynika z warunków użytkowych [11].

Normy [8] oraz [9] należą do serii norm, których celem jest europejska harmonizacja metodologii obliczeń charakterystyki energetycznej budynku. W załączniku informacyjnym do normy [8] dotyczącej systemów wentylacji podano przykładową, wynoszącą pięć lat, częstotliwość przeprowadzania kontroli wszystkich systemów i elementów instalacji. W normie [9] dotyczącej instalacji klimatyzacyjnych o nominalnej mocy użytecznej chłodzenia większej niż 12 kW, także w załączniku, zapisano, że minimalny zakres i częstotliwość kontroli czystości instalacji określa się na poziomie krajowym, przy czym zalecana standardowa częstotliwość kontroli wynosi pięć lat. Podane zalecenia wynikają z konieczności ograniczenia zużycia energii elektrycznej przez instalacje, natomiast nie odnoszą się do zanieczyszczonych instalacji wpływających negatywnie na stan zdrowotny osób przebywających w wentylowanych i klimatyzowanych budynkach.

W tzw. normie odbiorczej [6] zwrócono uwagę na konieczność zapewnienia dostępu do instalacji w celu ich kontroli i czyszczenia (m.in. rozmieszczenie i dostępność otworów do czyszczenia urządzeń i sieci przewodów) oraz kontrolę czystości instalacji zgodnie z wymaganiami EN 12097 (PN-EN 12097:2007P) [5] (dotyczy urządzeń, wymienników ciepła i systemu rozprowadzenia).

Przedstawione zapisy i wymagania w odniesieniu do kontroli i czyszczenia instalacji niestety nie dostarczają kompleksowych informacji, pozwalających na rzetelne zaplanowanie i przeprowadzenie takich czynności. Wprowadzenie w 2011 r. do zbioru Polskich Norm wersji końcowej propozycji normy europejskiej dotyczącej kontroli i czyszczenia instalacji wentylacji (Fpr EN 15780:2011) o numerze PN-EN 15780:2011E [10] pozwoliło na wypełnienie w krajowych aktach prawnych większości luk dotyczących wymagań ilościowych i metod kontroli oraz sposobów czyszczenia instalacji.

W przygotowaniu są dwie normy europejskie: Draft EN 16798-17:2015 [1], FprCEN/TR 16798-18:2014 [3]. Pierwsza z nich zastąpi normy EN 15239:2007, EN 15240:2007, druga będzie zawierać wzory raportów z badań instalacji oraz wykaz niezbędnych czynności przeprowadzanych w trakcie inspekcji. Obie odnoszą się do kontroli i zmniejszenia zużycia energii przez instalacje.

 

Przebieg kontroli

Czynnością poprzedzającą czyszczenie instalacji musi być kontrola jej stanu higienicznego. Nie zawsze bowiem potrzebne i celowe jest regularne czyszczenie instalacji (takie wymaganie pojawiło się w rozporządzeniach z 2006 r. w odniesieniu do obiektów służby zdrowia i zakładów uzdrowiskowych, zostało zmienione w 2010 r), natomiast zawsze potrzebna jest systematyczna ich kontrola. Jedynie w przypadku

zatłuszczonych wyciągowych instalacji w kuchniach zawodowych w zagranicznych wytycznych (np. angielskich i amerykańskich) podano częstotliwości ich czyszczenia. Ze względu na zagrożenie pożarowe jest to wymaganie zapisane także w polskim prawie (rozporządzenie [11]), różniące się jednak proponowaną częstotliwością czyszczenia. W zagranicznych wymaganiach podane są krótsze odstępy czasowe - od 3 do 12 miesięcy, w [11] - co najmniej jeden raz w ciągu roku. Minimalną zalecaną częstotliwość kontroli instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych, innych niż kuchenne wyciągowe, zawiera tab. 1.

 

Tab. 1 Minimalna zalecana częstotliwość kontroli instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych (w miesiącach) [10]

Klasa czystości (jakości) instalacji

Centrala wentylacyjna lub klimatyzacyjna/ jednostka uzdatniająca powietrze (*)

Filtry (**)

Nawilżacze

Przewody

Urządzenia końcowe

Niska

pomieszczenia o sporadycznej obecności ludzi, takie jak magazyny, pomieszczenia techniczne

24

12

12

48

48

Średnia

biura, hotele, restauracje, szkoły, teatry, obiekty handlowe, budynki mieszkalne, budynki wystawiennicze, obiekty sportowe, szpitale (obszary ogólne)

12

12

6

24

24

Wysoka

szczególne obszary produkcyjne w przemyśle, laboratoria, obszary zabiegowe w szpitalach, biura o wysokich wymaganiach dotyczących jakości

12

6

6

12

12

(*) urządzenia wyposażone w nawilżacz parowy lub system adiabatycznego chłodzenia lub zlokalizowane w obszarze o umiarkowanym lub wilgotnym klimacie powinny być kontrolowane przynajmniej dwa razy w ciągu roku
(**) filtry powinny być kontrolowane i konserwowane zgodnie z zaleceniami producenta, jednocześnie uwzględniając podane w tab. 1 częstotliwości

 
 

Tab. 2 Akceptowany poziom czystości przewodów wentylacyjnych [10]

 

Akceptowana ilość zanieczyszczeń, pobór pyłu metodą podciśnieniową; gęstość powierzchniowa zakumulowanego pyłu (g/m2)

czystości

przewody

instalacji

nowe

eksploatowane

po czyszczeniu

 

nawiewne

recyrkulacyjne

wywiewne

nawiewne

recyrkulacyjne

wywiewne

(*)

Niska

< 0,9

< 0,9

< 1,8

< 4,5

< 6,0

< 9,0

< 0,3

Średnia

< 0,6

< 0,6

< 1,8

< 3,0

< 4,5

< 9,0

< 0,3

Wysoka

< 0,3

< 0,3

< 0,9

< 0,6

< 3,0

< 9,0

< 0,3

(*) po czyszczeniu powierzchnie powinny być wizualnie czyste, a ilość pozostałego osadu mniejsza od podanej wartości

 

Podczas kontroli czystości należy podać inspekcji co najmniej następujące urządzenia [10]:

- centrala/szafa/jednostka uzdatniająca powietrze - wszystkie elementy i sekcje;

- sieć przewodów nawiewnych wraz ze wszystkimi urządzeniami i jednostkami końcowymi, tłumiki hałasu, zainstalowane w przewodach wentylacyjnych nagrzewnice i chłodnice, przepustnice i zawory;

- sieć przewodów wywiewnych wraz ze wszystkimi elementami;

- sieć przewodów recyrkulacyjnych wraz ze wszystkimi elementami;

- przewód czerpny - od czerpni do wlotu powietrza do centrali/szafy/ innej jednostki przygotowującej powietrze.

Aby uzyskać obiektywną ocenę stanu czystości całej instalacji, trzeba wybrać reprezentatywną liczbę punktów próbkowania i reprezentatywne fragmenty oraz miejsca w systemie wentylacyjnym [10].

W [10] podano inne dla nowych i użytkowanych systemów wentylacji i klimatyzacji akceptowane ilości zanieczyszczeń wewnątrz instalacji (tab. 2), po których przekroczeniu należy przeprowadzić czyszczenie, oraz takie same dla obu przypadków dopuszczalne ilości zanieczyszczeń pozostałych po czyszczeniu. Podane w tab. 2 wartości zostały zmienione w porównaniu z pierwotną wersją normy Fpr EN 15780. Metodą odniesienia dla poboru próbki dla przewodów metalowych, gładkich, niezależnie od ich kształtu (okrągłych, owalnych, prostokątnych), jest metoda grawimetryczna, nazywana także podciśnieniową lub filtracyjną [10]. W przypadku przewodów porowatych i o nierównej powierzchni należy zastosować pobór pyłu za pomocą taśmy żelowej.

Jednak konieczne są dalsze prace w celu ustalenia wartości granicznych masy pyłu dla takich przewodów.

W normie [10] nie zdefiniowano dopuszczalnej liczby kolonii drobnoustrojów w pobranym pyle. Obecnie najczęściej stosuje się wartości podane w tab. 3.

 

Tab. 3 Dopuszczalne stężenie drobnoustrojów w pyle pobranym z wnętrza instalacji wentylacyjnej [2]

Drobnoustroje

Dopuszczalne stężenie drobnoustrojów w pobranym pyle JTK/g

Grzyby pleśniowe

< 15 000

Bakterie

< 30 000

JTK - jednostka tworząca kolonie, termin równoważny z wcześniej stosowanym określeniem: liczebność komórek (kolonii) mikroorganizmów; liczba kolonii jest w warunkach idealnych równa liczbie mikroorganizmów w próbce, co przez interpolację pozwala na określenie ich liczby w materiale badanym przy zastosowaniu metody posiewu na/w pożywce

 

Poza metodą ilościową (pobór próbki metodą podciśnieniową), która pozwala na porównanie stanu istniejącego z wymaganiami normowymi, podczas inspekcji stosuje się metody wizualne, takie jak skala porównawcza (sześć zdjęć, inne dla instalacji nowych i użytkowanych, przedstawiające różne grubości osadu w przewodach i podające ich gęstość powierzchniową), oraz obserwacje wnętrza instalacji za pomocą kamery wideo. Do tej drugiej metody kontroli stosuje się najczęściej roboty, czyli wprowadzane do przewodów samojezdne pojazdy inspekcyjne, wyposażone m.in. w kamery wideo, przekazujące obraz na ekran laptopa w celu bieżącej oceny czystości instalacji przez operatora, a także jego zapisu w celu dokumentacji przeprowadzanego przeglądu. Roboty te, poza przeprowadzaniem kontroli przed i po czyszczeniu, po zamontowaniu na nich szczotek czyszczących lub lanc wykorzystane są do czyszczenia przewodów wentylacyjnych.

 

Zasady i metody czyszczenia przewodów

Zgodnie z [10] zaleca się, aby:

- czyścić wyłączone instalacje wentylacji i klimatyzacji;

- stosować określoną kolejność czyszczenia instalacji, na przykład w przypadku instalacji nawiewnej czyści się kolejno:

- odgałęzienia - od nawiewników w kierunku przewodu głównego,

- przewód główny, w kierunku cen- trali/szafy wentylacyjnej/klimatyzacyjnej/jednostki przygotowującej powietrze;

- kierunek przepływu usuwanego z przewodu zanieczyszczonego powietrza, zawierającego oderwane osady pyłu wraz ze znajdującymi się w nim bakteriami i grzybami mikroskopowymi, był zgodny z kierunkiem przesuwania się urządzeń czyszczących - taki sposób postępowania zapobiega krzyżowemu zanieczyszczeniu powietrza.

Najogólniej metody czyszczenia można podzielić na suche i mokre. Sposoby czyszczenia suchego instalacji podane w [10] jako przykładowe (autorzy normy w taki właśnie sposób rozpoczynają wymienianie metod czyszczenia, zapewne chcąc w ten sposób zostawić furtkę dla nowych, obecnie niestosowanych, metod):

- usuwanie zanieczyszczeń w wyniku wytworzenia podciśnienia (vacuum cleaning),

- czyszczenie z wykorzystaniem powietrza sprężonego,

- czyszczenie za pomocą szczotek.

Do najczęściej stosowanych suchych metod czyszczenia przewodów wentylacyjnych, służących do usuwania pyłu, należą:

- czyszczenie mechaniczne szczotkami obrotowymi, zasilanymi elektrycznie lub pneumatycznie, zamontowanymi na wałku napędowym;

- czyszczenie mechaniczne szczotkami obrotowymi, zamontowanymi na samojezdnych pojazdach, zwanych robotami;

- czyszczenie powietrzem sprężonym. Przykładowe metody czyszczenia na mokro instalacji to zastosowanie pary wodnej, środków chemicznych lub biocydów (do dezynfekcji).

Zazwyczaj metody suche są wystarczające dla systemów nawiewu powietrza i w większości przypadków dla sieci wywiewnych. Metody mokre (lub kombinacja metody mokrej i suchej) mogą być potrzebne podczas czyszczenia instalacji wyciągowych z zawodowych kuchni oraz instalacji, w których powietrze usuwane zawiera dym, tłuszcz oraz podobne zanieczyszczenia. Tam gdzie system został zaprojektowany pod kątem czyszczenia na mokro, należy zwrócić uwagę na warunki i ograniczenia, np. metodę mokrą można stosować jedynie w przypadku przewodów o wystarczającej szczelności, gładkiej powierzchni wewnętrznej, o odpowiednim nachyleniu oraz wyposażonych w system odwadniający służący do odprowadzenia cieczy wraz z uwolnionymi zanieczyszczeniami [10].

Niezależnie od wybranej technologii czyszczenia w skład zestawu urządzeń wykorzystywanych podczas czyszczenia wchodzą:

- urządzenie czyszczące (szczotka obrotowa, dysza doprowadzająca powietrze sprężone);

- urządzenie filtracyjno-wyciągowe składające się z kilku filtrów powietrza (zależnie od modelu stosuje się dwa, trzy lub cztery stopnie filtracji; zawsze jednak wśród nich jest filtr wstępny powietrza klasy np. M6 lub F7, oraz filtr wysokoskuteczny HEPA, klasy H13 lub H14 lub ULPA) oraz wentylator wyciągowy;

- źródło zasilania urządzenia czyszczącego;

- balony zaporowe.

W przypadku przewodów zatłuszczonych (takich jak wyciągowe przewody odprowadzające powietrze z okapów kuchennych w kuchniach zbiorowego żywienia) wykorzystuje się suchy lód (zestalony dwutlenek węgla) rozpylany na zanieczyszczoną powierzchnię za pomocą robota z obrotową dyszą (360°) lub pistoletu powietrznego. Suchy lód, uderzając w warstwę tłuszczu, schładza ją, co powoduje, że powłoka osadzonych zanieczyszczeń staje się krucha i łamliwa. Jednocześnie kurczy się materiał, do którego przyklejone są zanieczyszczenia, powodując osłabienie ich wzajemnych połączeń. Bombardowane granulkami zanieczyszczenia z łatwością się kruszą i odrywają od podłoża. Uwolnione zanieczyszczenia muszą być podobnie jak pył odprowadzone na zewnątrz instalacji za pomocą jednostki filtracyjno-wyciągowej. Urządzenia wentylacyjne do uzdatniania powietrza czyści się zgodnie z zaleceniami producenta.

Czyszczenie mechaniczne, za pomocą szczotek lub lancy, jest pierwszą podstawową metodą usuwania zanieczyszczeń. Dopiero w przypadku gdy w pozostałym po czyszczeniu mechanicznym wewnątrz przewodów osadzie, podczas kontroli przeprowadzonej po czyszczeniu, wykryto nadmierną ilość drobnoustrojów, zgodnie z zaleceniami WHO należałoby przeprowadzić dezynfekcję z zastosowaniem przeznaczonych dla systemów wentylacji i klimatyzacji środków chemicznych zwanych biocydami. Według WHO dezynfekcja nie może zastąpić czyszczenia mechanicznego i bez udokumentowanej zasadności jej stosowania nie powinna być wykorzystywana w sposób rutynowy jako cykliczny i jedyny sposób usuwania zanieczyszczeń.

Po zakończonym czyszczeniu niezbędna jest kontrola oceniająca skuteczność wykonanych czynności (zazwyczaj wystarcza metoda wizualna) oraz kontrola poprawności działania instalacji i jej regulacja, jeśli się okaże niezbędna. Jeżeli metoda wizualna kontroli nie jest w danym przypadku wystarczająca, ocena czystości może być przeprowadzona z wykorzystaniem obiektywnych pomiarów ilościowych [10]. Kontrola powinna być przeprowadzona we wszystkich czyszczonych częściach instalacji. Niezbędne jest wykonanie raportu po przeprowadzeniu czyszczenia.

 

dr inż. Anna Charkowska

Zakład Klimatyzacji i Ogrzewnictwa

Wydział Instalacji Budowlanych, Hydrotechniki i Inżynierii Środowiska

Politechnika Warszawska

 

Bibliografia

1. Draft EN 16798-17:2015 Energy performance of buildings Part 17: Ventilation for buildings - Module M4-11, M5-11, M6-11, M7-11 - Guidelines for inspection of ventilation and air conditioning systems.

2. K. Fitzner, B. Muller, V Kuchen, J. LuBky, Airless, Definition of cleanliness: Ducts, Hermann-Rietschel, Institute for Heating and Air-Conditioning of Technical University of Berlin, Berlin 2000.

3. FprCEN/TR 16798-18:2014 Energy performance of buildings - Part 18: Ventilation for buildings - Module, M4- 11, M5-11, M6-11, M7-11 - Guidelines for inspection of ventilation and air conditioning systems in EN 16798-17.

4. Obwieszczenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 17 lipca 2015 r w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r poz. 1422).

5. PN-EN 12097:2007P Wentylacja budynków - Sieć przewodów - Wymagania dotyczące elementów składowych sieci przewodów ułatwiających konserwację sieci przewodów.

6. PN-EN 12599:2013-04E Wentylacja budynków - Procedury badań i metody pomiarowe stosowane podczas odbioru instalacji wentylacji i klimatyzacji.

7. PN-EN 13053+A1:2011E Wentylacja budynków - Centrale wentylacyjne i klimatyzacyjne - Klasyfikacja i charakterystyki działania urządzeń, elementów składowych i sekcji.

8. PN-EN 15239:2010P Wentylacja budynków. Charakterystyka energetyczna budynków. Wytyczne dotyczące inspekcji instalacji wentylacji.

9. PN-EN 15240:2009P Wentylacja budynków. Charakterystyka energetyczna budynków. Wytyczne dotyczące inspekcji instalacji klimatyzacji.

10. PN-EN 15780:2011E Wentylacja budynków - Sieć przewodów - Czystość systemów wentylacji.

11. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r. Nr 109, poz. 719).

12. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie określenia wymagań, jakim powinny odpowiadać zakłady i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 452).

13. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz.U. z 2012 r. poz. 739).

14. Wymagania techniczne COBRTI IN- STAL - zeszyt 5: Warunki techniczne wykonania i odbioru instalacji wentylacyjnych,wyd. Ośrodek Informacji „Technika instalacyjna w budownictwie", Warszawa 2002.



Zaprenumeruj Wypisz się
 

Niedziela
26
Luty
 Luty 2017 
Pn Wt Śr Cz Pi So Nd
303112345
6789101112
13141516171819
20212223242526
272812345
 Imieniny obchodzą dziś:
Aleksander, Dionizy, Mirosław
Notowanie NBP na dzień 2017-02-24
Nazwa walutyKod walutyKurs średni
bat (Tajlandia)1 THB0.1165
dolar amerykański1 USD4.0681
dolar australijski1 AUD3.1341
dolar Hongkongu1 HKD0.5243
dolar kanadyjski1 CAD3.1066
dolar nowozelandzki1 NZD2.9404
dolar singapurski1 SGD2.8991
euro1 EUR4.3102
forint (Węgry)100 HUF1.3968
frank szwajcarski1 CHF4.0477
funt szterling1 GBP5.1011
hrywna (Ukraina)1 UAH0.1507
jen (Japonia)100 JPY3.6168
korona czeska1 CZK0.1595
korona duńska1 DKK0.5798
korona islandzka100 ISK3.7611
korona norweska1 NOK0.4885
korona szwedzka1 SEK0.4534
kuna (Chorwacja)1 HRK0.5801
lej rumuński1 RON0.9541
lew (Bułgaria)1 BGN2.2038
lira turecka1 TRY1.1386
nowy izraelski szekel1 ILS1.0997
peso chilijskie100 CLP0.6342
peso filipińskie1 PHP0.0811
peso meksykańskie1 MXN0.2064
rand (Republika Południowej Afryki)1 ZAR0.3153
real (Brazylia)1 BRL1.3289
ringgit (Malezja)1 MYR0.9162
rubel rosyjski1 RUB0.0703
rupia indonezyjska10000 IDR3.0520
rupia indyjska100 INR6.1090
won południowokoreański100 KRW0.3598
yuan renminbi (Chiny)1 CNY0.5921
SDR (MFW)1 XDR5.5089
Wydawnictwo Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa Sp. z o.o., ul. Kopernika 36/40, lok. 110, 00-924 Warszawa, tel. 22 551 56 00
KRS 0000192270 (Sad Rejonowy dla m.st. Warszawy, XII Wydział Gospodarczy KRS), NIP 525-22-90-483, Kapitał zakładowy 150 000 zł

© Copyright by Wydawnictwo Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa Sp. z o.o. 2006-2015
Publikowane artykuły prezentują stanowiska, opinie i poglądy ich Autorów