Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

100 lat keramzytu

21.11.2013

Historia keramzytu – lekkiego, ceramicznego kruszywa powstającego w procesie wypalania gliny, rozpoczęła się w 1913 r. od przypadkowego odkrycia w cegielni Hayde’a w USA.

Prawdopodobnie na skutek zbyt wysokiej temperatury w piecu, zamiast wypalonej cegły uzyskano lekki ceramiczny materiał o znacznie większej objętości niż surowiec przeznaczony do wypału. Pierwsza produkcja keramzytu ruszyła w 1917 r.

 

 

Kruszywo, nazwane hayditem, stosowano do wytwarzania lekkiego betonu, z którego następnie produkowano drobnowymiarowe elementy budowlane. Keramzytu używano także do innych, czasem niezwykłych celów. Tuż po pierwszej wojnie światowej, w technologii lekkiego siatkobetonu na bazie keramzytu, rozpoczęto konstruowanie kadłubów statków i okrętów. Jednym z pierwszych i najbardziej znanych był zwodowany w 1919 r. tankowiec Selma. Do 1939 r. małe wytwórnie hayditu powstały w Kanadzie, Szwecji, Norwegii i Danii.

Po wojnie zapotrzebowanie na materiały budowlane dynamicznie wzrastało. Zakłady produkujące keramzyt zaczęły powstawać na całym świecie. To ceramiczne kruszywo znalazło zastosowanie w bardzo wielu obszarach, m.in.: w budownictwie, geotechnice, ogrodnictwie i ochronie środowiska. Aktualnie najwięcej keramzytu używa się do produkcji keramzytobetonowych elementów służących do budowy ścian, stropów, przewodów kominowych, wentylacyjnych. Powstają z nich ciepłe, oddychające, „termoaktywne” domy. Podczas budowy i remontu budynków można go stosować do izolacji stropów, stropodachów, ścian, piwnic, podłóg i rur w gruncie. Gliniane kruszywo bardzo dobrze chroni przed zimnem, wilgocią, hałasem i niepożądanymi gryzoniami.

 

W krajach anglojęzycznych dla keramzytu przyjęto nazwę LECA, od pierwszych liter Lightweight Expanded Clay Aggregate, czyli „lekkie, spęczniałe, gliniane kuleczki”. W Polsce kruszywo nazwano GLINIEC, ponieważ było produkowane z gliny. Z czasem wprowadzono nazwę KERAMZYT, zapożyczoną z greckiego określenia gliny garncarskiej – keramos. Keramzyt produkowany jest w fabryce w Gniewie (woj. pomorskie) od końca lat 70. W 2010 r. kruszywo to otrzymało nazwę Leca® KERAMZYT.

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube