Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Farby silikatowe - unikatowe właściwości

25.06.2018

Farby silikatowe cechuje wysoka paroprzepuszczalność, są odporne na zabrudzenia i porastanie glonami oraz prawie niepalne.

 

STRESZCZENIE

W artykule zostały pokazane unikatowe właściwości farb sili- katowych, wynikające z ich składu chemicznego oraz z reakcji, jakie zachodzą między wyrobem a podłożem, na które są aplikowane. Poruszono również istotne kwestie związane z aplikacją i warunkami, w jakich powinny być nakładane wyroby silikatowe. Zamieszczono porównanie wybranych parametrów tych farb z parametrami innych farb elewacyjnych, takich jak farby akrylowe, silikonowo-silikatowe i silikonowe.

 

ABSTRACT

The article demonstrates some unique properties of silicate paints, resulting from their chemical composition and the reactions that occur between the product and the surface to which it is applied. Some important issues related to the application and conditions in which silicate products should be applied have also been discussed. The article provides a comparison of selected parameters of these paints and other façade paints, such as acrylic, silicone-silicate and silicone paints.

 

Farby silikatowe znane są już od 140 lat. Pomimo rozwoju technologii produkcyjnych i ogólnego dostępu do wielu surowców syntetycznych produkty te nie zostały całkowicie wyparte przez nowoczesne wyroby. Dzięki swoim unikatowym właściwościom pozostają niezastąpione w kontekście pewnych zastosowań.

 

Historia

Historia farb silikatowych sięga końca XIX w., kiedy to w 1878 r. firma Keim wprowadziła na rynek farby silikatowe (krzemianowe) dwuskładnikowe. Składały się one z dwóch komponentów: mieszanki mineralnych pigmentów i wypełniaczy - składnik suchy, oraz szkła wodnego potasowego - składnik mokry (spoiwo). Farba ta została znormalizowana i zgodnie z niemiecką normą DIN 18363 tworzyły ją dwa odpowiednio dopasowane składniki bez dodatku substancji organicznych. Jej zastosowanie ograniczone było tylko do chłonnych tynków mineralnych.

Pierwsze poważne zmiany nastają w połowie lat 50. XX w. wraz z pojawieniem się farb dyspersyjnych na bazie żywic syntetycznych. Dzięki połączeniu żywic syntetycznych odpornych na wysokie pH oraz szkła wodnego potasowego w latach 60. XX w. powstały pierwsze farby silikatowe jednoskładnikowe. Znacznie ułatwiło to stosowanie, przechowywanie oraz transport tych farb.

Implementacja nowej technologii pociągnęła za sobą zmianę w normie DIN 18363 - gdzie farby silikatowe oprócz związków mineralnych mogły zawierać do 5% substancji organicznych. Zmiany otworzyły nowy rozdział w farbach silikatowych, umożliwiając takie komponowanie receptury farby, aby zmniejszyć ich nasiąkliwość, zwiększyć hydrofobowość, a w konsekwencji wydłużyć trwałość powłoki z zachowaniem efektu samooczyszczenia elewacji.

 

Rys. 1. Strefy porażenia biologicznego a rodzaj tynku elewacyjnego

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube

Profil na Google+