Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Wybrane problemy obliczania minimalnego zbrojenia wg PN-EN - przykłady

21.08.2018

W artykule przedstawiono dwa przykłady zastosowania zasad wyznaczania minimalnego zbrojenia ze względu na zarysowanie. Zasady te autorzy omówili w nr. 5/2018 „IB”.

 

W artykule w [4] omówiono teoretyczne podstawy i znormalizowane zasady wyznaczania minimalnego zbrojenia ze względu na zarysowanie (mincr) z uwzględnieniem uzupełnień niemieckich [2].

W publikacji [3] znajduje się wiele przykładów zastosowania tych zasad. Wśród nich siedem dotyczy zjawiska osiowego lub w przybliżeniu osiowego rozciągania, a w szczególności wpływu odkształceń termiczno-skurczowych (TS) na zarysowanie w:

  • wydzielonym elemencie osiowo rozciąganym,
  • płycie stropowej,
  • płycie fundamentowej,
  • ścianie oporowej,
  • ścianie wielokondygnacyjnego budynku podpiwniczonego,
  • ścianie zbiornika prostokątnego.

W krótkim artykule nie da się przedstawić wielu przykładów, a zatem wybrano dwa:

  • element osiowo rozciągany, który może być realnym prętem albo może być prętem wyimaginowanym, reprezentującym rozciąganą część większej konstrukcji;
  • płytę stropową.

Pierwszy z przykładów ilustruje zasady stosowania normy [1] z uzupełnieniami niemieckimi [2] w przypadku, w którym siła rozciągająca jest znana i zgodnie z [1] jest równa sile rysującej. Drugi dotyczy zagadnienia, w którym miarodajna siła może być wynikiem obliczeń statycznych.

W obliczeniach stosuje się arkusze kalkulacyjne nr 3 i 4 dołączone do [3]. Arkusz nr 3 służy do obliczania szerokości rys w elementach rozciąganych z małym mimośrodem - wzory zastosowane do tego celu są zgodne z ogólną teorią zawartą w normie [1]. Arkusz nr 4 służy do wyznaczania rozkładu temperatur w przekroju sposobem opisanym w [5] oraz do obliczania współczynnika pełzania i swobodnego skurczu betonu w funkcji czasu.

 

Rys. 1. Ilustracja zasad obliczania zestawionych w tabeli

 

Przykład 1. Zarysowanie elementu osiowo rozciąganego

Oblicza się zbrojenie potrzebne do ograniczenia szerokości rys, mogących powstać pod wpływem skurczu betonu i odpływu ciepła hydratacji w osiowo rozciąganym elemencie (np. wyciętym ze ściany), który nie może się swobodnie odkształcać. Przykład ilustruje zastosowanie metod poziomu 0. Zbrojenie wyznaczono dwoma sposobami (skrócone nazwy metod zdefiniowano w [3] i [4]):

1) metodą Eu0, czyli ściśle według tekstu normy [1] w dwóch wariantach:

1a) ze współczynnikiem k wyznaczonym na podstawie [1],

1b) ze współczynnikiem k wyznaczonym z uwzględnieniem czwartego uzupełnienia niemieckiego;

2) metodą Eu0n, czyli według [1] z zastosowaniem drugiego uzupełnienia niemieckiego.

Jeżeli - jak się oczekuje - zarysowanie nastąpi w młodym betonie, to zakłada się, że w chwili zarysowania wytrzymałość na rozciąganie wynosi ƒct,eƒƒ = 0,5ƒctm, a jeżeli zarysowanie pojawi się w elemencie dojrzałym, to ƒct,eƒƒ = ƒctm.

Rozpatruje się ściany o grubościach 20, 30, 50 i 70 cm. Przyjęto: beton C30/37, Ecm = 32,8 GPa, ƒctm = 2,9 MPa, c1 = c2 = 35 mm, wmax = 0,3 mm. W celu porównania wyników przyjęto, że zbrojenie składa się z prętów o średnicy 12 mm, nawet jeżeli rozstaw prętów jest bardzo mały. Przyjęto, że zarysowanie spowodowane odpływem ciepła hydratacji można uznać za obciążenie krótkotrwałe, czyli kt = 0,6.

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube