Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Wybrane zagadnienia z zakresu prefabrykowanych słupów linii fundamentów elektroenergetycznych - cz. I

26.11.2018

Rys. 2. Rozkład naprężenia w ziemi: a) od płyt pionowych, b) od płyty poziomej; F - kierunek działania siły np. wynikający z naciągu przewodów, t - głębokość posadowienia słupa [1,4]

 

Fundament, przedstawiony na rys. 2, łączy w sobie cechy fundamentu zginanego z fundamentem wciskano-wyrywanym, z powodu występowania płyty dennej o powierzchni podstawy większej niż 0,25 m2, przymocowanej do żerdzi. Płyta ta wytwarza siły w gruncie: wciskającą na ok. 2/3 długości płyty i wyrywającą na ok. 1/3 długości płyty, co wynika z masy gruntu nad płytą denną. W rezultacie poza parciem bocznym w gruncie, wywołanym przez płyty pionowe fundamentu (rys. 2a), dodatkowo powstaje nacisk od płyty dennej umieszczonej poziomo (rys. 2b) [1, 5, 6]. Obciążenie boczne w gruncie wywoływane przez fundament słupa nie powinno przekroczyć wartości największej dopuszczalnej ściśliwości dla danego typu gruntu, które określa tzw. moduł ściśliwości oznaczany jako M0 (kN/m3) [4, 5, 6]. Innymi słowy, im większa jest wartość modułu, tym potrzebna jest mniejsza powierzchnia płyty fundamentu (zwłaszcza górnej), aby zagwarantować pewność posadowienia konstrukcji wsporczej. Dla celów projektowych można założyć, że wartość ta zwiększa się liniowo z głębokością, przy czym największa wartość występuje na samym dole fundamentu, a najmniejsza - na powierzchni gruntu (rys. 3) [3, 4].
Z przedstawionego opisu można wyciągnąć następujące wnioski:

  • powierzchnia górnej płyty fundamentu słupa nie powinna być mniejsza od powierzchni płyty dolnej, raczej powinna być większa;
  • chcąc zwiększyć pewność posadowienia konstrukcji wsporczej, nie zmieniając elementów prefabrykowanych (np. gdy nie można wymienić płyty U-85 na U-130), należy zwiększyć głębokość posadowienia słupa lub przeprowadzić stabilizację gruntu.

Podstawy teoretyczne z zakresu fundamentów zginanych konstrukcji wsporczych pokazano tu w zakresie uproszczonym, ale umożliwiającym poznanie relacji zachodzących pomiędzy fundamentem a ośrodkiem niejednorodnym, jakim jest grunt.

 

Rys. 3. Rozkład modułu podłoża: a) widok fundamentu, b) rozkład modułu podłoża w zależności od głębokości [2, 4]

 

Aspekty praktyczne wykonywania posadowień konstrukcji wsporczych

Omawiając aspekty praktyczne dotyczące fundamentów zginanych, pominięto kwestie dotyczące zagęszczania gruntu w trakcie zakopywania fundamentu jak i jego stabilizacji. Przedstawiono natomiast zagadnienia związane z mocowaniem płyt ustojowych do żerdzi, ich ustawieniem w stosunku do kierunku działania wektora siły wypadkowej, wynikającej np. z naciągu przewodów linii. Płyty ustojowe typu U-130 lub U-85 (tab. 1) mocowane są bezpośrednio do żerdzi za pomocą obejmy w fundamentach typu UP1-7 [2]. Płyty te należy tak instalować, aby siła była przenoszona z żerdzi na płytę poprzez nacisk (rys. 4a), a nie przez obejmę mocującą płytę do żerdzi. W tego typu fundamentach ważne jest określenie kierunku działania siły na słup linii, aby płyty ustojowe w gruncie ustawić prawidłowo, tzn. prostopadle do kierunku działania wektora siły (rys. 4b). Pewne utrudnienie występuje w przypadku działania na słup dwóch lub więcej sił różnych kierunkach. Wówczas należy określić siłę wypadkową i prostopadle do tak określonego kierunku działania wektora siły umieścić w gruncie płyty ustojowe (rys. 4c).

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube