Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Co inżynier budownictwa powinien wiedzieć o osuszaniu budynków

26.04.2019

Wykonanie na powierzchni kapilary powłoki hydrofobowej skutkuje odsunięciem się wody od ścianek. Jest to działanie sił spójności wody. Nie ma tu sił odpychających, jak to czasami jest błędnie interpretowane w przypadku występowania obniżenia kapilarnego lub depresji kapilarnej. Działają tylko większe od adhezji siły kohezji. Hydrofobizację kapilarno-porowatej struktury muru należy zaliczyć do skutecznych i sprawdzonych metod ochrony muru przed podciąganiem kapilarnym.

W praktyce budowlanej woda wypełniająca kapilary, podlegająca opisanym prawom fizycznym, nazywana wodą kapilarną, może pochodzić z różnych źródeł, co przedstawiono na rys. 4.

 

Rys. 4. Typowe źródła zawilgacania budynku: 1 - wody rozbryzgowe, 2 - woda błonkowa, 3 - woda kapilarna, 4 - woda gruntowa, 5 - woda infiltracyjna, 6 - bezpośrednie zawilgacanie wodą opadową, 7 - wilgoć higroskopijna: absorpcja, adsorpcja (sorpcja powierzchniowa, adsorpcja kondensacyjna, chemisorpcja), 8 - kondensacja powierzchniowa pary wodnej, 9 - kondensacja wgłębna, 10 - podtapianie (podnoszenie się WG powyżej poziomu posadzki), 11 - podciąganie kapilarne w murach przyziemia, 12 - kondensacja pary wodnej na instalacjach wod.-kan., 13 - zaleganie wód opadowych w studzienkach okiennych, 14 - awarie sieci wod.-kan., 15 - przebicie warstw wodonośnych podczas palowania, 16 - przecieki wód opadowych przez połać dachu, 17 - przecieki wód opadowych przez przewody kominowe, 18 - kondensacja pary na świetlikach dachowych, 19 - kondensacja pary wodnej na stolarce otworowej, 20 - zalania nadzwyczajne (powodziowe, woda gaśnicza)

 

Woda może napływać do muru z gruntu przyległego do ścian bocznych budynku oraz z jego podstawy, ale również z powierzchni źle wyprofilowanego tarasu, na którym zalegają wody opadowe. Na przykład nad poziomem gruntu w murze występuje woda kapilarna podciągana z przyległego gruntu, w którym zawartość wilgoci jest zmienna i zależy od intensywności opadów atmosferycznych, nasłonecznienia, wietrzności, ukształtowania i struktury przyległego terenu, obecności i stanu technicznego instalacji odwadniających (lub nawadniających), stanu zabezpieczeń przeciwwilgociowych, stanu tynków, zawartości rozpuszczalnych soli itd. Źródłem wody kapilarnej może być również kondensacja kapilarna zachodząca w wilgotności powietrza bliskiej stanowi nasycenia parą wodną. Zmiana chociażby jednego z wymienionych czynników istotnie wpływa na zmianę stanu zawilgocenia muru.

Na przykład bardzo lansowany w krajach Europy Zachodniej, znany również w Polsce, zabieg polegający na wymianie istniejących zasolonych tynków na porowate wyprawy magazynujące sole sprawi, że strefa wysychania cofnie się z powierzchni zewnętrznej w głąb i ściany będą powierzchniowo suche przez wiele lat, mimo transportu wilgoci nadal zachodzącego we wnętrzu muru. Oczywisty efekt cofnięcia się w nowym tynku strefy odsychania wilgoci w głąb muru jest znaczący, w komplecie więc można do tego efektu zawiesić jakieś pudełko i mamy niepodważalny dowód działania elektroosmozy bezprzewodowej.

Jednym z podstawowych parametrów charakteryzujących związek wilgoci z murem, najważniejszym w ocenie oddziaływania metod suszarniczych, jest energia wiązania wody, nazywana potencjałem absorpcyjnym. Energia wiązań kapilarnych wody z materiałem o różnych średnicach kapilar jest zmienna. W przypadku porów subkapilarnych o promieniu 0,1  µm wynosi np. 7,28 • 10-4 J/mol. Przyjmując, że 1 mol wody waży ok. 18 g, oraz uwzględniając inne rodzaje wiązań wilgoci z materiałem, a także sprawność procesu, można obliczyć ilość energii, jaką trzeba dostarczyć w celu uwolnienia wody kapilarnej od sił wiązania. Służące do tego i skutecznie stosowane w praktyce urządzenia mają moc liczoną w kilowatach. Należy mieć na względzie, że efekt suszarniczy zależy od sposobu dostarczania energii, a w przypadku promienników - od mocy i charakterystyki widma promieniowania. W sprzyjających warunkach pogodowych do suszonych pomieszczeń energia może być dostarczana również przez umożliwienie cyrkulacji powietrza z zewnątrz, czyli przewietrzanie, i ten sposób powinien być szczególnie zalecany w okresie letnim. Pojedyncza kapilara dobrze ilustruje zjawisko podciągania w mikroskali, więcej informacji praktycznych dostarcza jednak analiza w skali obejmującej cały ośrodek kapilarno-porowaty. Obecnie w literaturze światowej przeważa model transportu wody w murze oparty na nienasyconym przepływie wody podnoszonej z gruntu, na teorii tzw. wyraźnego frontu SF (ang. sharp front), w której pomija się występowanie rozmycia granicy między mokrymi a suchymi fragmentami muru. W znanej monografii Halla i Hoffa „Water Transport in Brick, Stone and Concrete” oraz w 1056 (!) omówionych w niej pozycjach literaturowych (co świadczy o doskonałym rozpoznaniu tematu) proces podciągania kapilarnego wody przebiega wg schematu przedstawionego na rys. 5.

 

Czytaj też: Autoklawizowany beton komórkowy - odporność na wilgoć

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube