Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Co inżynier budownictwa powinien wiedzieć o osuszaniu budynków

26.04.2019

W pierwszej fazie następuje stabilizacja wilgoci, do momentu kiedy Uss = Ess. Indeks dolny ss oznacza osiągnięcie stanu przepływu stacjonarnego. Wykorzystując równania (3) i (4), można zapisać:

        (6)

co prowadzi do uzyskania zależności określającej wysokość podciągania kapilarnego:

        (7)

Z przedstawionego opisu teoretycznego wynikają konkretne wnioski praktyczne:

  • Maksymalna wysokość podciągania wody gruntowej zależy ściśle od grubości muru oraz od położenia powierzchni zasilania hydraulicznego muru wodą (np. gruntową), jest zmienna w czasie i zależy od: poziomu zwierciadła wód gruntowych, budowy geologicznej (sprzyjającej odwadnianiu lub gromadzeniu się wód opadowych), ukształtowania i pokrycia przyległego terenu, intensywności opadów atmosferycznych powiązanych z porami roku.
  • Obniżenie strefy zasilania spowoduje obniżenie podciągania kapilarnego.
  • Należy zadbać o zachowanie warunków do swobodnego parowania wody już w jak najniższych strefach muru, zawsze jednak będzie zauważalna zależność parowania od ekspozycji powierzchni względem stron świata, a zatem również od nasłonecznienia, wietrzności, zacienienia. Wewnętrzne parowanie będzie natomiast zależało od warunków eksploatacyjnych (emisji wewnętrznej pary wodnej, sposobu wentylowania lub przewietrzania pomieszczeń, sposobu wykończenia powierzchni i wielu innych).

 

Fot. Stanowisko pomiarowe w klimatyzowanym Laboratorium Ochrony Budowli przed Wilgocią i Wodą Naporową UWM w Olsztynie do oceny skuteczności działania urządzeń osuszających przy zastosowaniu najnowszej generacji aparatury pomiarowej

 

Bardzo często strefa kontaktu hydraulicznego z wodą jest zlokalizowana już na poziomie opasek betonowych. Wykonanie drenażu opaskowego i płaszczyznowego w korzystnych warunkach gruntowo-wodnych spowoduje obniżenie strefy nawadniania, a zatem również wysokości podciągania kapilarnego.

W świetle ugruntowanej wiedzy naukowej wysokość podciągania kapilarnego wód gruntowych zależy głównie od warunków przejmowania wody z gruntu oraz zdolności parowania wody z ośrodka murowego. Długofalowo oddziałują również czynniki związane z zasoleniem, które inicjują zjawiska elektrokinetyczne. Elektroosmoza zachodząca pod wpływem przyłożonej różnicy potencjału elektrycznego może skutecznie obniżyć poziom podciągania kapilarnego. Warunkiem koniecznym istnienia zjawiska elektroosmozy jest bezpośrednie przyłożenie zasilanych prądem stałym elektrod umieszczonych w otworach wiertniczych wykonanych w murze oraz elektrod ułożonych w gruncie. Podłączenia muszą być wykonane zgodnie z zasadami zamkniętego obwodu elektrycznego umożliwiającego mieszany (ale głównie jonowy) przepływ prądu stałego. Pod wpływem wytworzonego pola elektrycznego powłoka jonowa w kapilarach, zawierająca ładunek dodatni, przesuwa się w kierunku spadku potencjału (do bieguna ujemnego), przy czym porywane są również cząstki wody. Powstaje więc transport ładunków elektrycznych, który jest równoznaczny z prądem elektrycznym, oraz przepływ cieczy w kierunku pola. Ten rodzaj transportu cząstek wody, nazywany elektroosmotycznym, jest potwierdzony naukowo i wykorzystywany w praktyce. Po kilkuletnich doświadczeniach w latach 80. ubiegłego wieku w wykonywaniu instalacji elektroosmotycznych wg koncepcji opracowanej przez doc. Jerzego Olfirowicza i z licznymi własnymi usprawnieniami autor może powiedzieć, że z powodu bardzo intensywnie zachodzących zjawisk elektrokorozyjnych wokół elektrod proces osuszania był dość szybko hamowany, metoda nie utrzymała się więc na rynku. Należy podkreślić, że elektroosmoza nie ma nic wspólnego z elektroosmozą bezprzewodową, chociaż niektóre „skrzynki” zasilane zewnętrznie mają czasami jedną elektrodę (która ma uwiarygadniać suszarnicze oddziaływanie na cały budynek).

W wielu ośrodkach naukowych są prowadzone zaawansowane badania nad różnymi technologiami bezkontaktowego osuszania budynków z wilgoci podciąganej kapilarnie z zastosowaniem pól mikrofalowych oraz IR. Takie badania, z wykorzystaniem murów modelowych, które wzniesiono specjalnie do tego typu ocen w okresie ostatnich 20 lat, są prowadzone również w Laboratorium Fizyki Budowli Instytutu Budownictwa na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie. W odróżnieniu od istniejących budynków, eksploatowanych w długim czasie, w murach modelowych istnieje możliwość jednoznacznego rozpoznania bilansu wilgoci pochodzącej z konkretnego źródła, np. z podciągania kapilarnego wody (bez trudnego do rozpoznania oddziaływania zmienności efektów suszarniczych spowodowanych opadami atmosferycznymi, temperaturą, wiatrem i wentylacją czy nasłonecznieniem). Wyniki badań sukcesywnie są weryfikowane i omawiane na konferencjach i kongresach fizyków budowli, zjawiska reklamowane jako bezprzewodowa elektroosmoza nie są jednak znane. Można niestety spotkać artykuły sygnowane przez osoby związane z pracą na uczelniach i mające nawet stopnie naukowe, które prawdopodobnie na podstawie materiałów przekazanych przez dostawców „elektroosmozy bezprzewodowej” publikują informacje sugerujące istnienie takich tajemniczych zjawisk, przeczących podstawowym prawom fizyki.

 

Rys. 6. Termogram wilgotnego muru

 

Czytaj też: Materiały hydroizolacyjne do iniekcji

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube