Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Kompleksowość prac hydroizolacyjnych na tarasach i balkonach - cz. II

25.09.2018

Niekiedy warstwą użytkową schodów są masywne płyty (grubości nawet kilkudziesięciu milimetrów). Pojawia się wtedy chęć ich ułożenia na grubowarstwowej cementowej (bez dodatku wapna) zaprawie (10-30 mm), o „wodoszczelnej”
i zwartej strukturze. Taki wariant cechuje się skłonnością do występowania wykwitów (nawet gdy poniżej wykona się izolację ze szlamu), a przy stosowaniu płyt z kamieni naturalnych także niebezpieczeństwem powstania przebarwień.

Powstawaniom wykwitów próbuje się zapobiegać stosowaniem tzw. zapraw trasowych. Należy podkreślić, że zaprawy trasowe mogą (ale nie muszą) zmniejszać ryzyko powstania wykwitów, jednak zawartość trasu (w odniesieniu do zawartości cementu) powinna wynosić minimum 40% ([3], [4]). Jako że powierzchnia takiej warstwy użytkowej nie będzie szczelna i zawsze dojdzie do penetracji wody w warstwę grubowarstwowej zaprawy, lepszym rozwiązaniem jest zastosowanie wariantu drenażowego (wymaga to jednak indywidualnego rozwiązania detalu połączenia z połacią tarasu). Schemat takiego rozwiązania pokazano na rys. 10 i 11. Warstwa wodoprzepuszczalna jest jednocześnie warstwą przerywającą podciąganie kapilarne - ogranicza to oddziaływanie wilgoci na płyty od strony zaprawy. Drugim wymogiem skuteczności takiego rozwiązania jest zapewnienie spadku na hydroizolacji. Wykonywanie warstwy wodoprzepuszczalnej bezpośrednio na hydroizolacji nie jest zalecane, powinno się zastosować matę drenażową. Jak widać na rysunkach, takie rozwiązanie nie może się ograniczać tylko do ułożenia warstwy zaprawy.

 

Fot. 2, 3. Narożne kształtki uszczelniające

 

Spadek (2-2,5%) musi być wykonany na części konstrukcyjnej. Izolację mogą stanowić szlamy lub masy hybrydowe
(minimalna grubość warstwy 2 mm) z taśmami i kształtkami do uszczelniania naroży i narożników lub systemowa mata uszczelniająca. Warstwę drenażową stanowi systemowa mata drenująca mocowana punktowo do hydroizolacji na systemowy klej (absolutnie niedopuszczalne jest mocowanie maty w sposób przebijający powłokę wodochronną) oraz cementowa lub reaktywna zaprawa na bazie łamanego kruszywa lub żwiru o uziarnieniu zwykle 2-5 lub 4-8 mm.

Jej grubość powinna wynosić przynajmniej 5 cm przy kruszywie łamanym i 6 cm przy zastosowaniu żwiru. Są to typowe najczęściej spotykane wartości, może się zdarzyć, że stosując konkretne zaprawy, ich producent będzie zalecać nieco inne grubości. Stosując zaprawę polimerową (np. na spoiwie poliuretanowym lub epoksydowym), jej grubość można zmniejszyć do 2 cm (w tym ostatnim przypadku wolno stosować tylko kruszywo suszone). Wytyczne [3] zalecają, żeby zaprawy cementowe zawierały jak najmniej rozpuszczalnych związków wapnia (np. przez zastosowanie cementów glinowych lub wspomnianych wcześniej cementów trasowych, przy czym w tych ostatnich udział trasu powinien wynosić minimum 40%). Dodatkowo stosuje się siatki zbrojące oraz, przy bocznych płaszczyznach stopni/ biegów, specjalne profile odprowadzające wodę. Dylatacje brzegowe powinny mieć szerokość minimum 8 mm, przy szerokości biegów powyżej 1,5 m trzeba rozważyć wykonanie dylatacji strefowych. Uwaga: odwodnienie spoczników oraz połaci tarasu należy tak zaplanować, aby nie dopuścić do odprowadzenia wody opadowej na schody. Dodatkowo wodę przechodzącą przez warstwę drenażową i spływającą w dół trzeba tak odprowadzić, żeby nie doszło do jej spiętrzenia. Przy pierwszym stopniu (od strony gruntu) należy zadbać, aby nie doszło do powstania zastoin wody. Rozwiązaniem może być np. pozostawienie 2-centymetrowej szczeliny wypełnionej wodoprzepuszczalnym kruszywem (rys. 11) lub zastosowanie np. liniowego odwodnienia.

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube